muz.

ben muzu; önce sapını tamamen ağzıma almak suretiyle ısırıp kopardıktan sonra soyuyorum. kopardığım sapları da yaklaşık ikibuçuk senedir saklıyorum. böylece ileride çocuklarıma kaç muz yediğimi söyleyebileceğim. ne güzel di mi. şu anda 273.

ba. kü-

buraya yazmanın en güzel yanı, rahatlamam. kendimi rahatlatıyorum.
ikinci en güzel yanı ise daha güzel. okuyanlar beni tanısalar bile buraya yazdıklarımla yargılıyorlar ya. çok hoşuma gidiyor bu. mesela bi' alttaki yazımı okuduktan sonra bana şekilci demiyen top olsun. bazen komik oluyorsunuz.

- birmayıs'ın küba için, turizmden mütevellit, büyük bir gelir kaynağı olması çok ironik değil mi lan.

siyaz.

yine değişti burası. siyahbeyaz'a dönmek istedim tekrar. siyahbeyaz'ın kusursuz uyumu ve çarpıcılığı başka hiçbir renkte yok zira. fotoğraflarda da bir süre siyahbeyaz çalışmaya karar verdim. kovboy woody'i hatırlayanınız var mı? toy story'nin kahramanı. oyuncak. toy story benim gittiğim ilk sinema filmiydi. kovboy woody de özeldir bu yüzden benim için. onun oyuncağı da var bende yedi yaşımdan beri saklıyorum. obsesif tavırlarım var benim.

- çucuk bayramınız kutlu olsun.

varyum.

yastayım. benim ufak bir akvaryumum var. on tane filan da balık var işte içinde. bi' balığıma diğerleri saldırıp duruyordu. adı perşembe'ydi. balıkcaaz akvaryumun içinde oradan oraya kaçıyordu. en sonunda ne olduğunu tahmin bile edemezsiniz. kuyruğunu kopardılar lan balığın döve döve. balıkcaaz yüzemedi. filtrenin kenarına sıkıştırıp kendini, öyle yaşıyordu. itiyordum yüzebilecek mi diye, akvaryumun tabanına çarpıyordu zavallım önce. sonra fitreden kaynaklanan akıntının da yardımıyla güç bela tekrar yerine geçiyor orada yaşıyordu. tam bir hafta böyle yaşadı.
perşembe günü öldü. çok ironik.

- yukarıda yazan tarihten bir gün sonra koydum bu yazıyı.

yorgan.

ben geceleri, uyumadan önce, yatağa uzanmıyorum. uykum gelince yatağıma gidiyor, yorgana sarılarak yatağın tam ortasında oturuyorum. ve gözlerimi kapatarak öylece bekliyorum. sabah olduğunda uzanır pozisyona geçmiş halde buluyorum kendimi.

- sırtım ağrıyor.

tost.

annem evden çıkmadan önce tost hazırlamış bana. neden bilmiyorum ama böyle anlarda çok duygulanıyorum ben. ne kadar çok sevildiğimi hissediyorum. telefonsuzluk çok güzel bir şey bu arada. gerçekten. tavsiye ederim yani. ama bir ev telefonu lazım tabi ki. normal şartlar altında telefonda hiç konuşmadığım. abuk subuk kısa mesajlarla iletişim kurmaya çalıştığım insanlar yok artık. benimle konuşmak isteyince ev telefonumu arayıp, sesimi duyan, sesini duyduğum insanlar var.

- bu kadar.

karşı.

sigara içmememe -sonkelimeyiikidakikadayazabildim- rağmen asla sigara karşıtı bir insan olmadım. sigara karşıtlarına karşıyım yani. keyif lan bu. size ne. rahatsız oluyorsan uzaklaş ortamdan. aslında ben genelde karşıtlıklara karşıyım. popüler kültür mesela. esasen bir popüler kültür karşıtıyım. ama aynı zamanda popüler kültür karşıtlarına da karşıyım. zira bu karşıtlık durumunu da popüler hale getirdiler. hayır çarşı'dan filan değilim.

- saçmalarken gündelik streslerden arınıyorum. başka bir sebebi yok yani bunların.

oniki.

saat oniki. yolunda gitmeyen bir şeyler var. salim dündar'dan aynalar'ı dinleyerek geçirilmez bir gece. ben geçiriyorum, bakmayın bana. saat oniki. uykum geldi.

- 'uykum gibi gelsene.'

seksen.

en sevdiğim aktivite olmasına rağmen, şu sıralar kendi kendime konuşmaya cesaretim yok. sadece bir fotoğrafa aşık olduğum zamanlar oluyor. hayır. yazamıyorum. elini tutmayı özledim.

- seksenleri hiç görmedim. ama deli gibi özlüyorum.

bozuk.

bu yazıyı hiç sevmediğim bir ortamdan, internet kafeden yazıyorum. türk telekom'a "ankesörlü bilgisayar" yapması için dilekçe göndermeyi düşünüyorum. çok güzel bi' fikir değil mi sizce de? bence değil.

sepet.

hava yine hüzünlü; mevsim sonbahar sanıyor kendini. yağmur olsa yağacak. ben yine evde miskin bir gün geçiriyorum. ankesörlü telefonum hiç çalmadı. henüz kimse bana mektup yollamadı. süt bitti. karnım acıktı. duş almam lazım. şampuanım da bitmiş. seni özledim.
şimdi kapı çalsa, kapının önüne koyulup kaçılmış bir sepet bulsam. ve sepetin içinde 'mektup, süt, ekmek, clear şampuan ve sen' olsan ne kadar sevinirim anlatamam.

- köprücük kemiğinin çukuruna yuva yapmak istiyorum. sen kim bilmiyorum.

şıpsevdi.

çocukluğumu şıpsevdi sakızların içinden çıkan yazıları okuyup, aşkın ne olduğunu anlamaya çalışarak geçirdim. hayır, saçmalamayın. şaka yaptım. yedi yaşından bu yana melankolik olan bir insan yoktur herhalde yeryüzünde. genel anlamda melankolik bir insan olmasam da, zaman zaman -farkında olmadan- büründüğüm melankolik tavırlarım ve limonatacı'da yazan yazılarım beni korkutuyor. hayır, ben cezmi ersöz olmak istemiyorum lan. ayrıca 'melankoli' çok dandik bir kelime bence.

- ben aslında iyi bir insanım. şıpsevdi en sevdiğim sakız markasıdır. cornflakes'in sadesini, sütü şekersiz tercih ederim.

katır.

ben bir insanla konuşurken o insan yüzüme bakmazsa ben çok sinirlenirim. mesela ben konuşurken o telefonuyla filan uğraşıyorsa deliririm. bugün katırları doğuranın at mı eşek mi olduğu sorusu geldi bi' anda aklıma. bütün gün bu soruya cevap aradım. çevremdeki bilebilecek insanlara sordum. bulamadım. biliyorsanız söyleyin. bir de benimle konuşurken yüzüme bakın.

- o değil de; ankesörlü telefonlardan kısa mesaj da çekilebiliyormuş. telefon kullanmadığımı söylemiştim. yine de bana illa ulaşmak isteyenlere en çok kullandığım, yanından en çok geçtiğim ankesörlü telefonun numarası: 0332. 322 00 37.

mavi.

minimal havaya dokunmadan, biraz renk ve neş'e kattım bloga. alışmak biraz zaman alacak gibi olsa da sevdim bu hâli. bugün ço'güzel bir gün. ve mavi. bugüne bir renk adı verecek olsam mavi derdim. gökyüzü parçalı bulutlu. bulutsuz yerler masmavi. hava ne sıcak, ne soğuk. hafif rüzgârlı. bütün bu bilgileri sadece balkondan edindim. neyse ki odamın balkonu var. sabahtan beri evden hiç çıkmadım, ve evde yalnızım. saat biriüçgeçiyor. daha kahvaltı etmedim. az önce duştan çıktım. ve üstümü giyindim. üstüm şöyle; kot pantalon, turkuaz mavisi merserize bir kazak içerisine beyaz gömlek. bugün ben de maviyim yani. şimdi gidip kendime güzel bir kahvaltı hazırlayacağım. belki omlet yaparım. ve belki akşam üzeri dışarıya çıkar, biraz hava alırım.

- ben bazen beklenmedik bir telefon alınca, en iyi bildiğim sesleri bile tanıyamıyorum. buyrun diyorum.

mario.

bazen kendimi olduğumdan daha yaşlı hissediyorum.
en yakın arkadaşlar doğum günlerini feysbuk'tan hatırlar-kutlar oldu. ne samimiyetsizlik ama. msn kullanmıyorum ben. herkes kısa mesaj yolluyor birbirine deli gibi. parmaklarım ağrıyor. uzun süre cep telefonu kullanmamaya karar verdim. böylece radyasyondan uzak kalırım bir süre. eskiden mektup varmış mesela. bana mektup yollasanıza. mail değil. bildiğin mektup. belki o zaman, dünyanın en mutlu insanı olurum.
bazen kendimi olduğumdan daha çocuk hissediyorum.

- hayır, kendimi en kötü hissettiğim anlarda yazı yazmıyorum. bilgisayarı açıyor, mario oynuyorum. ben çok güzel mario oynarım.

ankesör.

bu cumartesimi evde miskinlik yapmaya ayırdım. saat üç. miskinlik yapmaya devam ediyorum. bazen herkes öyle yapmacık geliyor ki bana. hatta kendim bile. telefonum bozuldu. eksikliğini pek hissetmiyorum. zaten arayıp soranım yoktu fazla. ben birini arayacağım zaman da ankesörlü telefonların sıcacık kabinleri koşuyor imdadıma. uzun bir süre telefon kullanmayacağım anlaşılan.

biraz.

etrafımda gönlünü yapmam gereken, konuşurken kelimelerimi seçmem gereken bir sürü insan varken, en yakınlarıma da böyle yapamam lan. lan diyorum bak. ciddiyim yani. bunalıyorum. bunaltıyorsunuz beni. anlamaya çalışın. biraz.

yeni.

bıktım artık ya. gerçekten. o kadar sıkıldım ki. her şeyden. bir sürü nokta koymak istiyorum. her yere. bi' an önce bitsin diye. nokta koyunca bit.mi.yor. ki. yarı.m kalıyor bak. hayatımda yeni birisine ihtiyacım var. yepyeni hiç tanımadığım birisi olabilir bu. ya da uzaktan tanıdığım, ama sadece selamlaştığım, el sallaştığım birisi. birisi olsun da. yeter. şaşırtsın beni. gelsin mesela yanıma bi' akşam üstü, 'beraber yürüyelim mi?' filan desin. ya da ben otururken, boş olan yanıma otursun. sohbet ederiz. açılırız.
insanlarla ilk tanışma anında hayli girişken ve cesaretli olsam da, tanışıklığı ilerletme konusunda çok utangaçım lan ben. beceremem o işi. bakmayın böyle gözüktüğüme. neyse, velhasıl kelam; yeni birileriyle tanışmaya, ya da uzaktan tanıdığım birisiyle olan tanışıklığımı ilerletmeye ihtiyacım var.

- adının baş harfini söylerken, dilimin damağıma deymesini seviyorum.

burası memnu.

odasının duvarlarına posterler asıp, hayran olduğu kadınların fotoğraflarıyla masaüstlerini süsleyen erkeklerden değilim. oylum talu ve beren saat'e olan ilgim hayli yüksek, o ayrı. ilgi dediğim, bu kadınları izlemeyi seviyorum. beren saat'in güzelliğinin yanında bir de şuhluk var. beren'in en çok boynunu ve bileklerini beğeniyorum ben, gerçekten kusursuz. ama o erken yaşlanacak. mimikleri hep kırışıklık. cildi gevşek. oylum talu da dünyanın en güzel kadını değil, biliyorum. ama en sempatiği olabilir. o nasıl bir gülümsemedir. saçları sonra. bazen bilmediği konularda bir şeyler biliyormuş gibi yapıp, saçmasapan konuşsa da o güzel ses tonuyla söylediği her lafa hayran kalabilirim.

- beren saat v.s oylum talu.. hmm. and the oscar goes tooo beren talu. olsa negzel olurdu diğ mi.

garip.

aslında insan birçok şeyi en yakınlarına anlatamıyor. hepimizde öyle değil mi bu durum? kaç kişi bir sıkıntısını ilk olarak annesine anlatıyor. çok az. neden. çünkü o en yakınımız. en yakın arkadaş da bu durumda aslında. neyse belki yanılıyorum.
ama ben en önemli şeyleri en yakınlarıma anlatamam. alakasız birileri olmalı, belki yeni tanıştığım ya da fazla samimi olmadığım birileri. hatta çoğu zaman kimseye anlatmam. ama bana bozulmaktan, güvenmemekten vazgeçin. benböyleyimlan! kabul edin artık. ya da etmeyin. sizi seviyorum, evet. ama kendimi daha çok.

- ben küçükken, çok küçükken, cornflakes nedir bilmezdim. o zamana göre daha büyük ama bu zamana göre daha küçükken ise; her sabah cornflakes yerdim. hem de her sabah.

tüy.

ne zamandır güvercinler gelmiyordu balkonuma. unuttular sanıyordum. bugün geldiler. güvercinler midemi bulandırırdı küçükken. ben küçükken, büyüyünce her şey güzel olacak sanıyordum. ben büyüdüm; ve artık güvercinleri seviyorum. her kanat çırpışında bir güvercinin, balkonuma düşen tüylerini sayıyorum. ama her şey güzel değil. tüyleri sayma konusunda ciddiyim, derin-duygusal bir anlamı da yok bunun. öylesine sayıyorum. neden kimse beni dinlemiyor; sen mesela, neden hiç dinlemiyorsun beni?

- bi' gün lunaparka gidelim mi? kaydıraktan kayarız.

ah le yar.

ben bir şarkıya takılırsam, çevremdeki herkesi o şarkıdan nefret ettirene kadar söylüyorum o şarkıyı. bütün gün. her an. 'ah le yar' evet bu sıralar buna takıldım. bir yücel arzen bestesi. ne harika sözler, ne harika müziktir o. öylesine benden ki, belki de ondan..

"sana olan duygularımı bir bilebilsen, anlayabilsen
belki severdin.
içimdeki hasretini bir duyabilsen, anlatabilsem
belki benimdin."

şıp.

hayat, beni neden yoruyosaan? ciddi soruyorum lan bu soruyu. cevap verirsen sevinirim yani. nedenhepgötlükyapıyosun?
mesela; yağmur yağdıktan sonra çatı oluklarında ve saçak kenarlarında sular birikir ve şıpşıp aşağıya düşer ya; işte o sırada mutlaka ben bir saçak altından geçiyor olurum. ve şıp kafama düşer. buna neden izin veriyosun. neden hep ben. güzel kızları neden hep tipsiz ve serseri erkekler kapıyor mesela. hı?

durak.

- annem neden artık geceleri üstümü örtmeye gelmiyor ki.

tüyo.

benim sevgilim olsa; ona yüzük ya da kolye almazdım. sıradan bir kıyafet veya çanta da almazdım. bir kutu yaptırırdım mesela, iç'ine sevdiği şeyleri doldururdum. ama her şeyi. ya da bi' kutu içinde sadece çikolata olabilir mesela. bitter olsun mümkünse. likörlü de olur.

- pastel tonları çok seviyorum. pastel mavi mesela.

hadi.

insanlardan fikir istediğim halde bana fikir vermeyince insanlara sinir oluyorum. ihtiyacım olmasa istemem di mi? hadibanafikirverin.

- mont giymeyi sevmiyorum ama atkı takmayı seviyorum.

on yaş.

- on yaşındayım. en sevdiğim çizgifilm snoopy. sütü ve cornflakes'i çok severim. çok güzel tost yaparım. daha önce hiç öpüşmedim. ama çok aşık oldum.

11.o2.2oo1.

süt.

melaba. dün yolda yürüyordum. şu yapışık sokak çocuklarından birisi geldi yanıma, yapıştı haliyle. mendil satmak istiyormuş, ama benim burnumda sümük yoktu. git başımdan dedim. ben böyle bir insanım, 'sümük yoksa mendil de yok' felsefesinde yani. saçmalamayın, öyle felsefe mi olur. oluyor işte. gitmedi. almicam dedim, çocuk gitsene. almicaksan sen git dedi. manyak mıdır nedir. peki dedim. yumuşak başlı değilim ama uysal koyunum zira. dur gitme, atma beni terk etme. dedi çocuk. şaka, böyle demedi ama dediği şey özünde buydu. neyse; tutturdu al diye. sonra;

ağbi bişiy söylüyüm mü? dedi. söyle dedim ben de. ağbi be, kardeşime süt alacam ben. ama sen mendil almazsan alamam dedi. tabi benim o anda gözlerim doldu. kardeşine alacak diye değil, süt dedi diye. süt kelimesine nasıl dayanabilirdim ki. yürü lan sıpa dedim, mendil almicam ama süt alayım ben sana dedim. çocuk yolun ortasında zıplamaya başladı, dünyanın en mutlu insanı oldu. güldü, ağbi sen mendil satmaya çalıştığım en kral insansın dedi. oysa ben insanlığımdan veya krallığımdan değil, süt için yapıyordum her şeyi. yaklaşık altınoktadört dakika yürüdükten sonra bir bakkala girdik, tamyağlıuhtbirlitrepınarsüt aldım. ve sütü eline verip yolladım çocuğu. giderken bana eliyle öpücük attı. mendil almadım.

- süt'e asla hayır diyemem. gerçekten diyemem. evet.

kimaramışcell.

arkadaşlarımı çok seviyorum lan. öyleböyledeğil. çok. hepiniz iyi ki varsınız, cidden. beni arkadaşı olarak gören herkes, uzaktan tanıyanlar, benim arkadaşım olarak gördüğüm herkes.. hepinizi seviyorum. lâkin yine de; hakkımda yazılanları okuyup da, sekiz saniyeden fazla 'acaba' diye düşünenler, uzak dursun benden.

-haklı olan, suçsuz olan feryat eder mi hiç? tehditler savurur mu?

ses.

ne kadar önemli di mi ses? dün hayatımın en boktan gecesini yaşadım. insanlar beni yaftalayarak üzerimden prim yapmaya çalışıyor ve ağır ithamlarda, iftiralarda bulunuyorlar. hiçbir yorum ve açıklama yapmadım bu konuda. zira bunu gerektirecek bir durum yok ortada. neyse; kendini çok kötü hissedince insan, ya bir kucağa ihtiyaç duyuyor, ya bir omza, ya da uzaktaki bir sese. annemin omzu, babamın kucağı bu ihtiyacımı bi nebze karşıladı. onları seviyorum. ve gece yarısı ırmak aradı beni. ırmak bi şeker bi şeker. büyüyünce peyzaj mimarı olcak. ikiyaş büyük benden, 'ablacık' diyorum ona o yüzden. konuştu benimle, beni teselli etti, kendimi iyi hissetmem için elinden geleni yaptı. ihtiyacım olan ses, o'nun sesiymiş. teşekkür ediyorum. gerçekten.

aziz nesin der ki:

"öyle bir boşluktayım
düşüyor muyum ağıyor muyum
belli değil yanım yörem
sesini gönder tutunmaya
sarılıp sesine kurtulayım."

- insanın ablası olmasa da; ablası olması ne güzel bir şey.

sivilce.

sabah uyandığımda yüzümde bir sivilce vardı, yeni. hem de ağrılı. ben de -sankiisteyerekyaptım- bir değişiklik yaptım ve dersanaye gittim. günlerdir evden çıkmadıktan sonra geçirdiğim bugün, bana fazla sosyal geldi, bünyem kaldırmadı.
bu bloga neden böyle kısa ve ilkokul düzeyinde cümleler yazdığımı ben de bilmiyorum. akşam eve gelip aynaya baktım, sivilceme. saçlarımın çok uzun olduğunu fark ettim. cetvelle ölçtüm, rakamla: dokuznoktaiki, yazıyla: 9.2 santim' olmuşlar. vavcanına. yarın kestirmeye karar verdim. evet, yarın saçımı kestireceğim ve çok heyecanlıyım. canım acıyor. kendime acıyorum.

- ağrılı ve ucu olmayan sivilcesi olanlara acıyorum.

pijama.

'bu sabah uyanırken tam, karşıma çıktın..' kafam karıştı. yüzümü bile yıkamadan, pijamalarımla, üstüme bir şey almadan; bakkala gidip, ikiekmekbihürriyetbisabah aldım. geldim. gazete okudum. yüzümü yıkadım. kahvaltı ettim. akşam oldu, hala pijamalarımla oturuyorum. kafam karmakarışık.

- "keşke kafam bir dükkan olsa da; en azından pazar günleri kapansa.* "

onbirbuçuk.

bu kapalı havalar; yağmur kokulu, ıslak kaldırımlı zamanlar bunaltmıyor beni. ben, kapalı havalarda daha mutlu, daha huzurlu olan bir insanım zaten. beni bunaltan şey altıgündürevden-neredeyse-hiççıkmamışolmam. ve hiçbir arkadaşım arayıp sormadı. lan, ya ölseydim? yine de seviyorum onları. ama. böyle. özümde paylaşımcı olmama rağmen, yalnızım şu sıralar. ve saçına dokundurtmayan kızlar çok sinirimi bozuyor.

- yalnızın dudaklarını sigara öpermiş, ellerini..

liste.

listelerin hayatımda önemli bir yer kapladığını fark ettim. planlı yaşamayı sevdiğimden değil. mesela sevdiğim şeylerin listesini yapmaya bayılırım. sevdiğim filmler.. sevdiğim kitaplar.. sevdiğim kızlar.. filan. blogun sağ tarafına sevdiğim 'şey'lerin kısa bir listesini yaptım.
the big lebowski. özgün geldi bugün; biraz oturduk, geyik yaptık, darbuka çaldık, gitti. giderken ona izlemesi için the big lebowski'yi verdim. "bak eve gidince bunu izle. sonra beraber izleriz. ikinci izleyiş daha zevkli oluyor, hem beraber izlersek daha da zevkli olur çünkü." özgün'ü de severim.
eloise bir kitap tavsiye etti bana, dediğine göre o kitabı da listeme koyarmışım. gerçi o tam olarak öyle demedi, dedi ki: "sana bi kitap söylicem ve bayılacaksın öleceksin biteceksin. kitabı başucu kitabın yapacaksın. ama söylemicem." neyse, sonuçta söyledi: 'from a to x'. zevkine çok güvenirim, evde de canım sıkılıyordu; koştum hemen d&r 'a. yoktu kitap. sonra eve geldim. ama gelirken koşmadım.

koala.

postmodern günlük dedikleri bu olsa gerek. günlük tutacağım burada, gün gün olmasa da. postmodern ne demek bilmiyorum ama söylemeyi seviyorum. hayatın sesi cornflakes'e benziyor, fark ettiniz mi? cobain de bir şarkıyı benzetmiş.

- hayat bir soundtrack'e sahip olsa; ne de güzel olurdu.